ماهی در آب ِ گرم یخزده بود

“برای همه پیش می آید. جنایت بعضی ها پوشیده و بی خون و حتا بی مرگ است، اما بیشتر از همه کثیف و بدبو. ما مثل قصه های هدایت زندگی می کنیم عزیزم ، اما، جرئت در تاریکی ماندن را نداریم.” *

من طلوع می خواستم، شب شد. برف می بارید و تو روزها را با ساعت می شمردی. من هنوز روزانه گی را هفته به هفته یا شاید ماه. الآن دقیقن یک ماه و دوازده روز است که سردت شده و خودت را با آن لباس های عاریه می پوشانی سفید. روی سنگت، برف یخزده بود. برفها را که کنار می زدم کسی دلکش می خواند. دیده بودی در قبرستان دلکش بخوانند؟ گلاب ریختم…

“این حرفی که بهت می زنم جواهره-خیلیا هسن که چه زن،چه مرد، خیال می کنن عاشقن. اما به هم معتاد شدن، عین مخدر. همدیگه رو باهاس ببینن، مرافه کنن، قهر کنن،آشتی کنن، و اسمشو بذارن زندگی عاشقانه. اما به همهء اینا و خودشون معتادن. اینکه نمی تونن از هم دور بشن از اعتیاد به همدیگه س. خمار هم که بشن، درد که بکشن، درد عشق نیست، درد خماریه…”*

توو دلم گفتم اینارم که نمی دیدم، این سنگو، اون بدن لای کفن پیچیدتو، اون همه گل و آدم ِ گریه کنی که بعدش خیکشونو با چلوکباب سلطانی پر کردن، باز باورم میشد که رفتی و دیگه حتا گذرت نمی افته توو خوابم. اما میدونی، این حرفا، زیر و بمش، قایمکی و دربسته بمونه درسته. اصلش، همهء لطف رفاقت به اینه، که ببینی و بدونی، اما خفه خون بگیری و دم نزنی.

هاه کرده ای روی شیشه

هااااااه

چیزی نوشته ای

پشت شیشه های زمستانی

منتظر عید

که بیاید

که بمانی

که نگاه کنم تا روز سیزده و نحسی

نحسی که تو را

مرا

و همه ی اینهایی که نمی دانند

و همهء آنی که خودش را به آن راه و این راه می زند

تا مرا نبیند

تا نداند که نگاهم ردش را می گیرد

تا برف های توی حیاط

جای پایش را نشانم

بهش گفتم آدمی که میفهمه یعنی امن. حالا، تو اگه رفیقی، اگه دوستی، باید بفهمی. می فهمی؟ آدم اگه ادعا می کنه عاشقه، حرفاش نباید بو بده. تو، اینطور که به من نگاه می کنی، اینطور که توی هزار تا کوچه راه می کشی تا ردت به گذر من خط نکشه، یعنی یه جای کار ایراد داره.

” قلب من

مانند قهوه خانه های سر راه

یاد آور غربت است

هیچ مسافری را

برای همیشه

برای همیشه

برای

همیشه…”*

داشتم میون اونهمه آدم، که لب گیلاسا رو، ماتیک خانوماش براق می کرد و بوی ادکلن مردا، اونقدر قاطی بود که سرگیجه میومد و تهوع، دنبال یه جواب می گشتم. این خط ها، این کلمه ها، سر راستشو بخوای، واسه این نوشته میشن که به تو مربوط نشن. که تو نفهمی اگه می خونی. آخه یکی می گفت بعضیا درست اون موقعی که باید مهربون باشن، خرفت میشن. مثل شبی که توی ماشین، موقع خداحافظی، می خواستم آروم ببوسمت و تو مثل آدمایی که بعد بیست سال از خارج برگشتن، غریب نگام کردی. منم دنبال دسته کلیدم گشتم که همیشهء خدا، توو خونه جا می موند.

میون اونهمه آدم، دنبال ِ جوابی که خودشو درست نشونم نمیداد و هزار جا قایم میشد، گفتم برم یه مسافرت که دل از این گرفته گی، از این دهن دوخته گی، در بیاد و یه فریادی بشه تو هوا. اما دریا، خودش غربت آدمو بیشتر می کنه. وقتی موجا رو نگاه می کنی و، جرئتت اونقدر کمه که نمی تونی تن به رفتن بزنی، همون بهتر که نری لب دریا. وسایلم رو جمع کرده بودم. همش شده بود دو تا چمدون، حاصل ِ 25سال زندگی. از خیابون سوم که رد شدم، دیگه از زبونشون هیچی دستگیرم نشد. با خودم گفتم تو مملکت خودت، فحش هم که بشنوی، باز می فهمی چی میگن. خندیده بودی. مثه اون شبی که رفته بودیم Gym و تا وارد شدیم گفتی اینجا رو، مثه خارجه… خنده ت مثل حرکت آروم ِ دست، موقع رقص بود.

گوشهء انقباض

بهمن همین امسالی که هستی و سرمایت در عکس

بیرون را نگاه

در اتاق

وقتی که من پاییز ِ زردتری می شوم…

And you won’t make me jealous

if I hear that

they sweetened your night

We weren’t lovers like that

And besides it

would still be alright

و این گونه بود، که من، سایه ای شدم که هر لحظه از چمنزار چشمان تو می گریخت.

 

Shadow 

 

~ با shadowst در فوریه 3, 2008.